Адам капиталының сапасын арттыру мәселелері. Проблемы развития качества человеческого капитала.
Кілт сөздер:
адами капитал, 12 жылдық білім беру, ұлттық қасиеттер, отандық және әлемдік мәдениет, человеческий капитал, 12-летнее образование, национальные качества, отечественный и мировой опыт,Аңдатпа
Мақалада адами капиталдың бүгінгі күні қоғамда алатын орны,әлеуметтік маңызы, олардыңсапасын арттырудағы көкейкесті мәселелер қарастырылады.12 жылдық білім
беруге көшу– адам капиталының сапасын арттырудың бірден-бір жолы. Жас ұрпаққа
білім беруде, оларды болашақ еліміздің тұтқасы етіп тәрбиелеу– әр ұстаздың
міндеті. Осы міндеттерді орындау мақсатында білім беру саласында да елеулі әрі ауқымды өзгерістер өрістеуде. Қазақстанның білім беру жүйесінің даму деңгейіне теріс
әсер ететін факторлар да кездеседі:мектептің білім беруде диагностикалық мақсат қою жетіспейді;тұлғаның дамуына емес ресми нәтижеге бағытталуда;ынталандырушы
қасиеттен ада, объективтілікті қамтамасыз етпейтін, осыған орай күйзелістік жағдаятқа әкеп соғатын оқу жетістіктерін бағалаудың ескі жүйесі сақталуда;
жоғары буынжеткіншектерінің бойында тұлғалық, азаматтық және адамгершілік
қасиеттерінің жеткіліксіз дамуы, өзін-өзі анықтау мотивтерінің болмауы, өзіндік қызығушылықтарын саналы түрде сезіну деңгейінің төмендігі.
В статье рассматриваются современная роль человеческого капитала в обществе, социальная значимость,актуальные проблемы развития качества человеческого капитала. Переход на 12-летнее образование – один из путей развития
качества человеческого капитала. Преодоление традиционного репродуктивного стиля обучения и переход к новой развивающей,конструктивной модели образования, обеспечивающей познавательную активность и самостоятельность мышления школьников, является одним из стратегических направлений мирового
образования. Факторами, негативно влияющими на уровень развития системы образования Казахстана, остаются: отсутствие в школьном образовании диагностического целеполагания; ориентация на получение формальных результатов, а не на развитие личности; сохранение устаревшей системы оценивания
учебных достижений, которая не носит стимулирующий характер, не обеспечивает объективность и приводит к стрессовым ситуациям; недостаточное развитие
у подростков личностных,гражданских и нравственных качеств, отсутствие зрелых мотивов самоопределения, низкий уровень осознания собственных интересов и перспектив.
